Miłego odpoczynku

Tonące w zimowym półmroku uczelniane korytarze, przez które pełznie zszarzała ludzka masa nie nastrajają, aby myśleć, że to miejsce i ci ludzie mogą z siebie wykrzesać coś więcej niż trwogę nadchodzącej sesji i depresyjne pomruki na temat życia na tym łez padole.

Co jeszcze może się zdarzyć, gdy kolejne spotkanie koła naukowego nie wypala, idea wyjazdu studenckiego umiera powolną i bolesną śmiercią z braku chętnych, a imprezy rocznikowe kończą się po pierwszym piwie. Społeczność ogólnorocznikowa, a także poszczególne jej plemiona współdziałają ze sobą tylko na skrzynce mailowej przesyłając sobie literaturę i zagadnienia do egzaminów. W leczeniu tej coraz powszechniejszej choroby nie pomoże nawet przesławny i wszechmocny Vicodin.

Antydepresant bez recepty

Sytuacja jednak nie jest do końca beznadziejna. Zanim obudzi się w nas wiosenny wigor niezłym motywującym kopniakiem będzie uczelniany lip dub. Ale o so chosi?? – zapyta wielu z was. Idea jest prosta – jedna kamera, jeden energiczny przebój, jedno ujęcie i cała masa spontanicznych osobników, odważnych na tyle by móc wystąpić w autorskim teledysku. Tutaj każdy ma swoje 5 minut – a raczej 5 sekund, bo akcja w tym klipie toczy się nader szybko… i uwaga chodzi o to, żeby wszystko wypaliło bez montażu. Wystarczy tylko poruszać ustami zgodnie z teksem piosenki i efektownie popisać się przed kamerą, no i oczywiście nie bać się jakichś wpadek, które z pewnością się zdarzą. Efekt murowany! Sława gwarantowana jeśli nie w wymiarze globalnym to przynajmniej wśród braci studenckiej. Najbardziej efektowne lip duby jednoczą we wspólnej akcji nawet kilkaset osób – jak ten, który stworzyli studenci Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa z UAM z Poznania w grudniu 2009 roku.

Spontan pod kontrolą

Nie ma granicy wieku. Studenci wcale nie mają monopolu na tworzenie takich lip dubowych klipów. Znajomi z biura po godzinach też mogą nakręcić świetny film – liczy się przede wszystkim zaangażowanie. To dosyć nowatorska metoda służąca spajaniu grupy i odreagowaniu stresów związanych z miejscem, w którym spędza się dużą część doby. Praca przy lip dubach uczy też dystansu do siebie – bo przecież zawsze można się przebrać, poszaleć powygłupiać się. Jednak najlepsze „spontany” zwykle są całkiem nieźle zaplanowane – nad tym już czuwa reżyser – to on zarządza kolejne powtórki bo np. kamerzysta przegrał w przypadkowej i nierównej walce z drzwiami i nadaje spójności różnym spontanicznym wybrykom przed kamerą.

Wielotygodniowe próby na sucho i zmęczenie uczestników wcale nie zrażają lip dubówców. To sprawia, że takie akcje stają się świetną wizytówką uczelni, firmy czy też każdego innego środowiska. Internauci przesyłając sobie wzajemnie dany filmik resztę piarowskiej roboty zrobią za nas.

A co słychać na UPJPII? Coś z musicalu Grease czy może “Feel The Rush” Shaggy’ego, albo inną energiczną nutę, która pomoże odkleić z nas etykietkę sztywno wykrochmalonej katolickiej uczelni.

Do ramki:

Nazwa Lip-Dub pojawiła się w 2006 roku i pochodzi od poruszania ustami (lips) do słów piosenki (jak w dubbingu). Lip-dub charakteryzuje się czteroma cechami [1]: spontanicznością, autentycznością, współuczestnictwem całej grupy w danym przedsięwzięciu, aby czerpać tym więcej zabawy im więcej się współpracuje ze sobą. Pierwszy polski uczelniany lip dub postał na UEK w Krakowie.

Polecane linki:

———–
[1] Lip Dub Video Clip Captures Essence of the Web — Spontaneity, Authenticity, Participation, Fun, 5-June-2007, Tom Johnson oraz
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/11/08/AR2007110802060.html

Śmiech i łzy, życie i śmierć, radość wywoływana widokiem rozpuszczającego się w kwasie trupa. Niebywałe? A jednak! Debiutancki „Rewers” Borysa Lankosza zawstydza współczesność i z przymrużeniem oka bada peeselowską rzeczywistość.

Jak w niespełna stuminutowym filmie zawrzeć cały nonsens i problemy zamierzchłej epoki? Jak pokazać, że wbrew marzeniom wchodziło się w bolesną jakość komunizmu? Tematyki tej podjął się mało znany szerszej publiczności Borys Lankosz. Absolwent Łódzkiej Szkoły Filmowej zrealizował dotychczas takie dokumenty jak „Redegast” czy „Obcy VI”. Sprowokowany przez reaktywowaną wytwórnię filmową „Kadr”, w krótkim czasie stworzył film, zdaniem krytyków dający nadzieję, że polską kinematografię stać jeszcze na wysmakowane kino.

„Rewers” – „czarna” historia trojga kobiet uwikłanych w sidła kryzysu jednostki i wszechogarniającego absurdu. Najmłodsza Sabina (Agata Buzek) to cnotliwa, ułożona redaktora literacka niezorientowana w realnym świecie, a poszukująca dzielnego księcia z bajki – najlepiej uczestnika powstania warszawskiego. Matka (Krystyna Janda) i babka (Anna Polony) co rusz namawiają dziewczynę, by znalazła sobie właściwego mężczyznę, sprowadzają dla niej nawet uczestnika powstania. Ten jednak nie wzbudza jej sympatii, kompromituje się i ostatecznie wypada z kręgu potencjalnych narzeczonych.

Ale to dopiero początek historii! Dalej widzimy niewinną Sabinkę zaatakowaną przez dwóch oprychów, która wychodzi cało z sytuacji dzięki dzielnemu „macho”. Bronisław (Marcin Dorociński) wykreowany na wzór polskiego Jamesa Bonda swojej epoki w kremowym prochowcu, z zimną krwią odpędza napastników. Jednocześnie skrada serce przerażonej Sabinie. Ta ufając jego „realnej” miłości daje się wpuścić w niezłe maliny. Na koniec spodziewamy się happy endu, tymczasem zwrot sytuacji jest nadspodziewanie nieograny.

Chociaż Sabina kończy „z brzuchem”, to miejsca na śmiech i tragikomiczne sytuacje pozostaje dużo. Czarno-biała konwencja daje odbicie rzeczywistości tamtej epoki, a kilka kolorowych wstawek pokazujących Sabinę o pół wieku starszą psują nieznacznie tą jakość. Miejscami przerysowana groteskowa gra Agaty Buzek zdaje się być zbyt przewidywalna. In plus doliczyć można wyrafinowany humor oraz cięty język nazbyt męskiego Bronka.

Pomijając pewne niedociągnięcia (to przecież debiut fabularny młodego Lankosza!), filmowy pastisz epoki naszych ojców daje dużą dawkę dobrego, młodego Kina i stąd cały strumień pochwał w stronę „Rewersu”. Historia kompromitująca perfidny aparat komunistycznego państwa daje Lankoszowi okazję do opowiedzenia „morderczej” historii trzech silnych kobiet. Właśnie na grze Jandy, Polony i Agaty Buzek opiera się cała oś fabularna. Okazuje się, że prostota, pomieszanie komizmu z tragedią mogą stworzyć obraz, który spodoba się szerszej widowni. Bez polskiej bohaterowszczyzny, bez zbędnego patosu. Oryginalnie.

P.S

Miło jest obejrzeć film zrobiony przez człowieka wierzącego w inteligencję swojej publiczności!

Recenzja napisana dzięki uprzejmości Kina pod Baranami:)

W dziennikarskim biegu po “newsa” marzenia o świetnych tekstach podpisanych naszym nazwiskiem nikną za horyzontem „dedlajnów”. Dziennikarz przestaje być tym, kto opowiada rzeczywistość, a zaczyna być kimś, kto streszcza opowiadania rzeczników prasowych. Rezygnuje z nudnych i oklepanych tematów, bo nie wierzy, że mogą nie być nudne i oklepane. Nie używa wyobraźni narratywnej, pozwalającej naprawdę zabrać czytelnika ze sobą w opisywany świat; używa za to autokorekty w Wordzie i uważa, że wszystko jest w porządku. Tłumaczy się sam przed sobą, że nie ma talentu do opowiadania, i że taki talent potrzebny jest tylko pisarzom.

Efekty możecie zobaczyć  sami: w dziennikach, czasopismach, kiepskich opowiadaniach młodych, dobrze ukrytych talentów  – a zwłaszcza w Internecie: cmentarzysku prozy.

Warsztaty adaptacji narratywnej mają jeden cel: pokazać, że przy odrobinie wysiłku każdy potrafi zacząć opowiadać otaczającą go rzeczywistość. Opowiadać tak, żeby słuchacze-czytelnicy chcieli jeszcze więcej.

W ramach warsztatów zaplanowanych jest sześć spotkań. Sięgniemy podczas nich do najnudniejszych tematów po to, by pokazać, że mogą być bardzo interesujące; zobaczymy, jak opowiadają mistrzowie. Spróbujemy swoich sił w trudnej sztuce zmyślania, pisania bajek, prowadzenia czytelnika przez zasadzony przez nas ogródek w taki sposób, żeby sam odkrywał w nim najpiękniejsze kwiaty i przypisywał to swojej bystrości, a nie naszemu talentowi.

Nie ma to nic wspólnego z manipulacją. To gra: najstarsza gra świata, która zaczęła się, gdy pierwszy myśliwy opowiedział swojej żonie, jak wyglądało udane polowanie. Ominął zbędne szczegóły. Podkreślił swoją odwagę. Logicznie ułożył fakty. Poudawał mamuta i tygrysa, a ona śmiała się, klaskała w dłonie i chciała jeszcze.

Nie będziemy korzystać  z wzorów. Nie będziemy trzymać się szczegółowych wytycznych. Uruchomimy wyobraźnię. Efekty będą zaskakujące.

Przewodnik wycieczki: Marta Stasiak

Mail kontaktowy: berenikot@gmail.com

premierowo:

“Millennium: Meżczyźni którzy nienawidzą kobiet”
reż. Niels Arden Oplev
wyst. Noomi Rapace, Michael Nyqvist, Sven-Bertil Taube, Peter Andersson
Porywający thriller zrealizowany na podstawie bestsellera Stiega Larssona pod tym samym tytułem, będącego pierwszą częścią słynnej trylogii. Skazany w procesie o zniesławienie dziennikarz śledczy podejmuje się niezwykłego zlecenia. Na prośbę właściciela koncernu przemysłowego, bada tajemniczą sprawę kryminalną sprzed lat. Wraz z pomagającą mu młodą hackerką Lisbeth, zagłębia się w mroczną i krwawą historię rodziny. Kolejne elementy łączą się w całość i przybliżają do rozwiązania śmiertelnej układanki. W trakcie śledztwa między dziennikarzem i dziewczyną rodzi się niebezpieczna fascynacja.oraz:

“Coco Chanel”
reż. Anne Fontaine
wyst. Audrey Tautou, Alessandro Nivola, Benoit Poelvoorde, Marie Gillain, Emmanuelle Devos
Portret legendarnej ikony mody – Coco Chanel, wizjonerki, rewolucyjnej dyktatorki, istnej “diablicy o ludzkich pragnieniach”. To ona pozwoliła kobietom nosić krótkie fryzury, sztuczną biżuterię oraz spodnie. Stworzyła wzór prostej elegancji z nieśmiertelną małą czarną na czele oraz najbardziej uwodzicielski zapach na świecie – Chanel Nr 5.. Szokujące przeżycia, pozornie chłodnej i żądnej sukcesu kobiety, której najgłębiej skrywaną potrzebą okazała się potrzeba prawdziwej miłości.“Zmierzch”
reż. Catherine Hardwicke
wyst. Kristen Stewart, Robert Pattinson, Taylor Lautner, Michael Welch
17-letnia Isabella Swan przeprowadza się do małego, ponurego miasteczka w stanie Washington, w którym mieszka jej ojciec. Tutaj Bella poznaje tajemniczego, przystojnego Edwarda Cullena. Chłopak ma nadludzkie zdolności – nie można mu się oprzeć, ale i nie można go rozgryźć. Dziewczyna usiłuje poznać jego mroczne sekrety, nie zdaje sobie jednak sprawy, że naraża tym siebie i swoich najbliższych na niebezpieczeństwo. Okazuje się, bowiem, że zakochała się w wampirze…

SERDECZNIE ZAPRASZAMY!!!

Zaduszki dziennikarskie

(wtorek),  godz. 19  Klub Dziennikarzy “Pod Gruszką”, ul. Szczepańska 1

Zaduszki dziennikarskie , to spotkanie poświęcone pamięci zmarłych dziennikarzy z Krakowa i Małopolski. W tym roku odbędzie się ono 3 listopada (wtorek) o godz. 19 w Klubie Dziennikarzy “Pod Gruszką”, ul. Szczepańska 1. Poprzedzi je Msza św. za dusze zmarłych w Bazylice OO. Franciszkanów, ul. Franciszkańska 4, o godz. 18. Na wspominki i wspólną modlitwę zaprasza zarząd krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Spotkanie jest otwarte dla wszystkich zainteresowanych.

- Wypowiedzi Kaczyńskiego pokazują, że żyje on we własnym wyimaginowanym świecie – obserwowanym zza szyby opancerzonej limuzyny BOR-u – powiedział Mateusz Słowiński w swoim oświadczeniu, po uroczystym wysłaniu biletu, z poczty przy Dworcu Głównym w Krakowie.
Demonstranci przypomnieli również o innych sytuacjach, w których niefortunne wydarzenia i wypowiedzi Kaczyńskiego mogły zranić czyjeś uczucia. Na pytanie, jednak, czy nie kupią biletu tramwajowego, dla Donalda Tuska ze stadionu piłkarskiego do parlamentu, tak by nie ranił uczuć rodaków brakiem uczestnictwa w ważnym głosowaniu, odesłali nas do rzecznika premiera.